دو سال پیش همین روزها بود

با کلی ذوق و شوق راهی بیمارستان شدم. دستور ترخیصت را دکتر قدیمی به همراه دکتر میر داده بودند. به همت علیرضای نازنین سه کتاب نفیس تهیه کرده بودیم. یکی برای دکتر قدیمی دیگری برای دکتر میر و اخری هم برای دکتر آرام. سر راهم از خیابان عباس آباد چند برگ کادوی زیبا گرفتم. آخر می دانستم هدیه دادن در بهترین شکلش برایت مهم است. دوان دوان وارد بیمارستان شدم. پله ها را یک در میان بالا آمدم تا زودتر ببینمت....

پیراهنی را که سال قبلش به مناسبت تولدت خریده بودم را بر تنت کردم. کتابها را کادو گرفتم. ویلچر را آماده کردیم و راهی اتاق دکتر قدیمی شدیم.

به نشان پیروزی دستها را بالا بردیم و عکسی سه نفره گرفتیم. بر دستان دکتر بوسه زدی و راهی خانه شدیم.

خانه پر از شادی بود. تختت را توی هال گذاشتیم. همان جا که من 9 ماه خوابیدم و تو به بهترین نحو از من پرستاری کردی.

کنار گوشم گفتی: "توی دردسر انداختمت". اخم کردم و بوسیدمت و قرار گذاشتیم دیگر این حرف را نزنی.

22 تیر برایت تولد گرفتم.

اگر بگویم خوب بود دروغ گفتم. از آن همه غذایی که درست کرده بودم و کیکی که خریده بودم نتوانستی حتی ذره ایی بخوری.

مادرت از دکتر می پرسید کی می توانیم راهی مشهدت کنیم . دکتر هم با اطمینان گفت سه چهار ماه دیگر!!

و هیچکدام نمی دانستیم کابوس رفتنت سه هفته بعد روی سرمان آوار می شود و تمام رویاهای من, مادرت, پدرت و و و به باد می رود.

آن شنبه لعنتی

آن روزی که با تمام پرستاران بخش دست دادی و به سرپرستار بخش قول دادی که زود برگردی

آن روزی که سخت نفس می کشیدی و من دوان دوان خودم را به پرستار بخش مرافبت های ویژه رساندم

آن روزی که علیرضا صدایم کرد و گفت زیر دستگاه بنت رفتی

و آن روزی که دنیا روی سرم آوار شد

و همه چیز به آخر خط رسید

و الان دو سال است که من در همان تاریخ مانده ام

ساکن شده ام

و تعجب از این همه بی رگی که هنوز زنده ام....

پی نوشت: تایتل متن بخشی از یکی از شعرهای فرامرز است