بوی گل مریم

آدمی دلتنگ می شود. این یک حس است. حسی که از آن گریزی نیست. هیچ کس هم نمی تواند ادعا کند که من دلتنگ نمی شوم.

گاهی دلتنگی ات آنقدر عمیق می شود که حتی هق هق گریه هم خالی ات نمی کند. احساس می کنی قلبت دارد از جا کنده می شود.

تمام تلاشم این است که این حس زیاد بر من غلبه نکند. اما گاهی دیدارهای کوتاهم با "تو", و نگاههای مهربانت که دیگر همه برایم رویاست و غیر قابل دسترس آنقدر منقلبم می کند که فراموش میکنم دیگر همه اینها را از دست داده ام و دیگر نیستی.

آنقدر فراموشکار می شوم که چشمان را که باز می کنم دستم به جای خالی "تو" دراز می شود تا برایت بگویم: "عجب خواب وحشتناکی. عجب کابوسی" و وقتی می بینم نیستی به حجم تمام دنیا دلتنگت می شوم فرامرز.

چه خوب که این حس را هیچگاه تجربه نکردی عزیزکم

چه خوب...

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٩ساعت ٩:٤٧ ‎ق.ظ توسط ملیحه محمدیان نظرات () |

Design By : Pichak